Lit

Lit, potocznie określany jako stabilizator nastroju, jest substancją stosowaną w leczeniu zaburzeń psychicznych m.in. w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych (ChAD) oraz w depresji. Efekt terapeutyczny może zostać osiągnięty dopiero po kilku tygodniach lub miesiącach od rozpoczęcia leczenia. Dawka leku dobierana jest indywidualnie dla każdego pacjenta do momentu osiągnięcia efektu terapeutycznego, dlatego też ważne jest, aby na początku terapii oznaczać stężenie litu regularnie. W przypadku zbyt niskiego poziomu litu, terapia nie odniesie oczekiwanych skutków, natomiast zbyt wysokie stężenia mogą zwiększać ryzyko toksyczności.

Badanie litu należy wykonać:

w celu monitorowania leczenia u pacjentów leczonych preparatami litu,
w momencie ustalania indywidualnej dawki leku,
w przypadku podejrzenia zatrucia.

Podwyższone stężenie litu może wywoływać następujące objawy:

osłabienie mięśni,
zaburzenia koordynacji,
drgawki,
senność,
nudności, wymioty i biegunkę,
zaburzenia widzenia,
niewyraźną mowę.

Przygotowanie do badania:

Pacjent nie musi być na czczo. Na badanie można zgłaszać się cały dzień, w godzinach pracy laboratorium. Zazwyczaj na pobranie krwi powinno się zgłosić 12-18 godzin od momentu przyjęcia leku, chyba że lekarz zaleci inaczej.

Wiele leków m.in. środki przeciwzapalne oraz hydrochlorotiazyd i furosemid, może powodować zmianę stężenia litu w organiźmie.
Stężenie litu może zostać obniżone przy stosowaniu teofiliny i kofeiny w dawkach leczniczych.