Białko całkowite

Białka stanowią ważny element budulcowy wszystkich komórek i tkanek organizmu oraz mogą pełnić funkcję hormonów i enzymów regulujących wiele funkcji organizmu.

Białko całkowite jest badaniem, które pozwala na ocenę stężania wszystkich białek znajdujących się we krwi. Zależy głównie od równowagi między syntezą (anabolizm) i degradacją (katabolizm) dwóch głównych frakcji białkowych: albuminy i globulin.

Oznaczenie poziomu białka całkowitego znalazło zastosowanie w ocenie stanu odżywienia pacjenta oraz w diagnostyce chorób wątroby, nerek, jelit lub ciężkich chorób skóry.

Podwyższone stężenia białka całkowitego obserwuje się w przewlekłych stanach zapalnych lub infekcjach, w odwodnieniu, w przebiegu chorób o podłożu autoimmunologicznych, w schorzeniach nerek o charakterze przewlekłym, w przebiegu gammapatii monoklonalnych.

Obniżone stężenia białka całkowitego obserwuje się u kobiet ciężarnych, w niedoborach białka w diecie, w stanach niedożywienia organizmu (głodówka, anoreksja, restrykcyjna dieta), w przebiegu chorób powodujących upośledzone wchłanianie składników odżywczych w jelicie (choroba trzewna (celiakia) lub choroby zapalne jelit (wrzodziejące zapalenie jelit, choroba Crohna)), w zaburzeniach funkcji wątroby (zmniejszona synteza białek w wątrobie, będąca rezultatem niewydolności, marskości lub wirusowego zapalenia wątroby), w chorobach nerek przebiegających ze wzmożoną utratą białka poprzez wydalanie z moczem, w przebiegu niektórych chorób nowotworowych. Leki takie jak estrogeny i doustne środki antykoncepcyjne mogą wpływać na stężenie białka całkowitego, powodując obniżenie jego poziomu. U pacjentów długotrwale leżących, obniżenie poziomu białka całkowitego jest zjawiskiem fizjologicznym.

Przygotowanie do badania:

Pacjent powinien być na czczo, czyli 8-12 godzin po ostatnim posiłku. Na badanie należy zgłosić się po wypoczynku nocnym, w godz. 6:30-10:30 lub według wskazań lekarza.