Kwas moczowy w DZM

Kwas moczowy jest końcowym produktem rozpadu puryn w organizmie. Puryny są naturalnymi organicznymi związkami chemicznymi zawierającymi atom azotu, budującymi kwasy nukleinowe (DNAi RNA). Ponadto uczestniczą w wielu procesach fizjologicznych oraz w przemianach energetycznych w komórce. Są produkowane przez organizm, ale i też dostarczane z pożywieniem, szczególnie bogatym w białko. Produkty bogate w puryny to przede wszystkim podroby (wątróbka, nerki), czerwone mięso, ryby morskie, owoce morza, napoje alkoholowe (wino, piwo). Kwas moczowy w znacznej części usuwany jest przez nerki i wydalany wraz z moczem, w mniejszym stopniu wydalany jest przez przewód pokarmowy wraz z kałem.

Wraz z oznaczaniem kwasu moczowego w moczu zaleca się równoczesne oznaczenie stężenia kwasu moczowego we krwi. Oznaczenie obydwóch parametrów umożliwią zdobycie kompletnej informacji na temat funkcjonalności nerek.

Hiperurykemia to podwyższone stężenie kwasu moczowego we krwi, które może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak dna moczanowa (artretyzm) i kamica nerkowa, poprzez odkładanie się kryształów moczanu sodu w stawach i nerkach. Przyczyny obejmują nadmierną produkcję puryn, nadmierną podaż puryn z pożywieniem lub zmniejszone wydalanie kwasu moczowego, często związane z niewydolnością nerek. Rzadko przyczyną jest podłoże genetyczne – wrodzone zaburzenia metabolizmu puryn.

Wysoki poziom kwasu moczowego w moczu świadczy o jego nadmiernym gromadzeniu, wynikającego najczęściej z diety bogatej w puryny. Innymi przyczynami mogą być otyłość, nadciśnienie, cukrzyca lub stosowanie niektórych leków, rzadziej istniejące choroby nerek czy nowotwory. Podwyższone stężenie kwasu moczowego może być również związane z atakiem dny moczanowej, chemioterapią nowotworów, terapią cyklosporyną po transplantacji, głodówką, zatruciem, spożywaniem alkoholu, nadczynnością tarczycy, nadczynnością przytarczyc, a także stosowaniem niektórych leków (np. L- dopa, diuretyki). Obniżone stężenie może wynikać ze stosowania niektórych leków (allopurinol, salicylany).

Przygotowanie do badania:

DZM (dobowa zbiórka moczu)

• Przed wykonaniem badania pacjent powinien zaopatrzyć się w plastikowy pojemnik o pojemności 2000-2500 ml.
• Zbiórkę moczu należy rozpocząć rano, a zakończyć następnego dnia o tej samej godzinie.
• Pierwsza poranna porcję moczu należy w całości oddać do toalety, a zbiórkę rozpocząć od drugiej porannej próbki moczu. Podczas trwania zbiórki, każdą porcję moczu należy oddać w całości do pojemnika. Ostatnią porcją moczu jest pierwsza poranna próbka moczu dnia następnego.
• Na cały okres dobowej zbiórki zaleca się, aby pojemnik z moczem przechowywać w zacienionym i chłodnym miejscu.
• Zebraną dobową zbiórkę moczu należy dostarczyć w jak najkrótszym czasie.
• Podczas prowadzenia dobowej zbiórki moczu należy zachować ogólnie przyjęte zasady higieny.
• Probówki wtórne z porcją moczu pobraną z dobowej zbiórki moczu powinny zawierać informacje o ilości dobowej zbiórki moczu, ewentualnie informacje o dodatku stabilizatora! Jeśli z jakiejś przyczyny choćby jedna porcja moczu, oddana w czasie dokonywanej zbiórki, nie została przeniesiona do pojemnika przeznaczonego do zbierania moczu zbiórkę należy przeprowadzić ponownie w innym dniu.

Czas oczekiwania na wynik:

1 dzień roboczy