Pakiet Cukrzyca MINI i Cukrzyca MAXI – Rabat 20%

piątek, 03 cze 2022 |

Cukrzyca – epidemia XXI wieku…

Cukrzyca jest pierwszą chorobą niezakaźną, która została uznana przez ONZ oraz WHO za epidemię XXI wieku. Stanowi problem globalny. Ze względu na zachorowalność stawiana jest w jednym rzędzie z chorobami układu krążenia i chorobami nowotworowymi. 

Według danych IDF (International Diabetes Federation) na cukrzycę choruje ponad 300 milionów osób na świecie, z czego 1/3 nie jest tego świadoma i w związku z tym nie jest leczona. 

Polska należy do krajów o najwyższej zachorowalności – co piąty Polak ma problem z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej ustroju lub cukrzycą. Z roku na rok zapadalność na tę chorobę dramatycznie szybko rośnie i coraz częściej jest ona rozpoznawana wśród nastolatków i dzieci.

Czym jest cukrzyca?

Glukoza jest podstawowym źródłem energii dla komórek organizmu i jedynym źródłem energii dla mózgu i układu nerwowego. Węglowodany dostarczone wraz z pokarmem są rozkładane w przewodzie pokarmowym do glukozy, która jest następnie wchłaniana do krwioobiegu w jelicie cienkim. Insulina warunkuje wykorzystanie glukozy jako źródła energii. Konsekwencją zachwiania równowagi pomiędzy stężeniem glukozy a hormonami trzustki jest hipoglikemia (zbyt niskie stężenie glukozy we krwi) bądź hiperglikemia (zbyt wysokie stężenie glukozy we krwi).

Według definicji WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) cukrzyca jest grupą chorób metabolicznych charakteryzującą się hiperglikemią wynikającą z defektu wydzielania i/lub działania insuliny. Przewlekła hiperglikemia prowadzi do uszkodzenia, zaburzenia czynności i niewydolności narządów (zwłaszcza oczu, nerek, nerwów, serca i naczyń krwionośnych), a nawet zgonu.

Jakie są objawy cukrzycy?

Zdradliwość cukrzycy i stanu przedcukrzycowego polega na braku jakichkolwiek charakterystycznych dolegliwości. Choroba rozpoznawana jest zwykle na zaawansowanym etapie rozwoju, gdy już poczynione przez hiperglikemię uszkodzenia narządu wzroku, serca, naczyń krwionośnych, nerwów i mózgu czy nerek są nieodwracalne. Do typowych objawów, które wskazują na cukrzycę ze znaczną hiperglikemią zaliczamy:

  • zmniejszenie masy ciała
  • wzmożone pragnienie
  • wielomocz
  • osłabienie i wzmożona senność
  • pojawienie się zmian ropnych na skórze, owrzodzeń, rogowacenia
  • pojawienie się stanów zapalnych narządów moczowo-płciowych

Badania laboratoryjne wykorzystywane w diagnostyce cukrzycy i stanu przedcukrzycowego

Glukoza na czczo

W laboratorium MEDICA oznaczenie wykonywane jest metodą heksokinazową, która charakteryzuje się stosunkowo lepszą czułością oraz swoistością w porównaniu do innych metod oraz wykazuje mniejszą podatność na czynniki interferujące. Oznaczenie poziomu glukozy wykonuje się w próbce krwi pobranej 8-12 godzin po ostatnim posiłku, po wypoczynku nocnym. Jest to najpowszechniej stosowany test, który pozwala na rozróżnienie prawidłowej glikemii, nieprawidłowej glikemii lub cukrzycy. Zaleca się wykonywanie oznaczenie glukozy na czczo raz w ciągu 3 lat u każdej osoby powyżej 45. roku życia. Natomiast niezależnie od wieku, badanie to należy wykonać co roku u osób z grupy ryzyka.

Insulina ultraczuła

Insulina jest hormonem polipeptydowym produkowanym przez komórki β wysp trzustkowych Langerhansa. Główną funkcją insuliny jest dostarczenie i magazynowanie glukozy w komórkach oraz utrzymanie stężenia glukozy we krwi na prawidłowym poziomie. Odgrywa kluczową rolę w metabolizmie tłuszczów. Efektem jej działania jest obniżenie glukozy, aminokwasów i trójglicerydów we krwi. Po spożyciu posiłku stężenie insuliny wzrasta wielokrotnie. Wykazano, że odpowiedź trzustki na wzrost stężenia glukozy ma charakter dwufazowy. Faza wczesna obejmuje nagły krótkotrwały wyrzut insuliny, następnie dochodzi do spadku jej poziomu w surowicy. W fazie późnej stężenie insuliny wzrasta stopniowo. Hormon jest wydzielany powoli i równomiernie przez cały czas. Faza ta trwa tak długo, jak długo podwyższona jest glikemia (poziom glukozy we krwi).

HOMA-IR – współczynnik insulinooporności

Insulinooporność definiowana jest jako stan obniżonej wrażliwości tkanek organizmu na działanie insuliny mimo prawidłowego lub podwyższonego stężenia tego hormonu w surowicy krwi. Może mieć charakter pierwotny, czyli uwarunkowany genetycznie lub wtórny, czyli nabyty. Jej przebieg może być bezobjawowy, ale może ujawniać się jako różnorodne zaburzenia, takie jak upośledzona tolerancja glukozy, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, otyłość typu aneroidalnego czy nadciśnienie tętnicze. Zjawisko insulinooporności odgrywa istotną rolę w patogenezie cukrzycy typu 2. Współczynnik insulinooporności – HOMA opiera się na matematycznej analizie stężeń insuliny i glukozy oznaczanych na czczo.

Hemoglobina glikowana met. HPLC (HbA1C)

W laboratorium MEDICA badanie wykonywane jest referencyjną techniką chromatografii HPLC (wysokosprawnej chromatografii cieczowej) certyfikowanej przez National Glycohemoglobin Standarization Program (NGSP). Wartość HbA1C odzwierciedla średnie stężenie glukozy we krwi, w okresie około 3 miesięcy poprzedzających oznaczenie, przy czym około 50% obecnej we krwi HbA1C powstaje w ciągu ostatniego miesiąca przed wykonaniem oznaczenia. W 2010 roku Amerykańskie Towarzystwo Diabetologiczne, a w 2013 roku Europejskie Towarzystwo Diabetologiczne włączyło HbA1C jako wskaźnik do panelu badań stosowanych w rozpoznawaniu zaburzeń gospodarki węglowodanowej.

C-peptyd na czczo

C-peptyd jest badaniem służącym do określenia sekrecji insuliny. Prekursorem insuliny jest proinsulina, która zawiera łączący peptyd C. W momencie, gdy trzustka wydziela proinsulinę do krwiobiegu, cząsteczka proinsuliny rozpada się na dwie części – peptyd C oraz aktywną insulinę. Ilość powstającego peptydu C odzwierciedla aktywność komórek β wysp trzustkowych Langerhansa i odpowiada ilości endogennej insuliny. Insulina podawana w postaci zastrzyków nie zawiera peptydu C, dlatego badanie na obecność C-peptydu we krwi jest bardzo dobrym parametrem umożliwiającym zbadanie czy trzustka produkuje własną insulinę. Prawidłowe stężenie C-peptydu świadczy o zachowanej zdolności trzustki do produkcji insuliny.

Kreatynina + eGFR

Kreatynina jest produktem przemian metabolicznych aminokwasów. Obok mocznika stanowi jeden z głównych związków azotowych w krwi. Znalazła szczególne zastosowanie jako biochemiczny marker oceniający funkcję filtracyjną nerek, ponieważ jest wydalana z organizmu wyłącznie przez nerki. Jej stężenie w surowicy koreluje ujemnie z wielkością przesączania kłębuszkowego (GFR,  z ang. glomerular filtration rate). Do każdego wyniku oznaczenia stężenia kreatyniny u osób po 18 r.ż. automatycznie dodawany jest  wynik eGFR (ang. estimated glomerular filtration rate) – szacunkowy współczynnik filtracji kłębuszkowej wyliczany w oparciu o wzór MDRD. 

Wskaźnik ACR (albumina/kreatynina) w moczu

Albumina jest białkiem osocza, które jest obecne we krwi w wysokich stężeniach. Jeżeli nerki pracują prawidłowo, białka o niskiej masie cząsteczkowej oraz albuminy są niemal całkowicie reabsorbowane w cewkach bliższych. We wczesnych stadiach stadiach przewlekłej choroby nerek (zwłaszcza u chorych na cukrzycę lub nadciśnienie tętnicze), nerki tracą zdolność zatrzymywania białek. Albumina jest jednym z pierwszych białek, które pojawiają się w moczu po uszkodzeniu nerek. Rosnąca zawartość białka w moczu odzwierciedla stopień niewydolności nerek. Wskaźnik ACR (albumina/kreatynina) umożliwia odniesienie stężenia albuminy do rozcieńczenia moczu (które zależy od objętości płynu wypitego w ciągu dnia), czego wykładnikiem jest stężenie kreatyniny. 

Newsletter

Newsletter

Zapisz się do Naszej listy kontaktowej, aby raz w tygodniu otrzymywać aktualności z Naszej strony, oraz informacje o najnowszych Promocjach!

Dziękujemy za zapisanie się do Neszego Newslettera!